Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, kısa süre önce karısını kaybetmiş, derin bir yas ve yabancılaşma içindeki Amerikalı Paul (Marlon Brando) ile genç, nişanlı ve hayatının anlamını arayan Parisli Jeanne (Maria Schneider) arasında geçen tutkulu, anonim ve kuralsız bir ilişkiyi anlatır. İkili, Paris'te rastgele buldukları bir dairede, isimlerini dahi paylaşmadan, yalnızca fiziksel ve duygusal dürtülere dayanan gizli buluşmalar yaşar.

Marlon Brando, Paul karakterine derin bir içsel acı ve kırılganlık getirerek, kariyerinin en çıplak ve güçlü performanslarından birini sergiler. Maria Schneider ise Jeanne'in masumiyet, merak ve isyan dolu yolculuğunu ince bir hassasiyetle aktarır. Bertolucci'nin yönetmenliği, görsel bir şiir yaratır; Vittorio Storaro'nun kamerası, Paris'in loş dairelerini ve sokaklarını, karakterlerin psikolojik manzaralarının bir uzantısı haline getirir.

Film, yas, özgürlük, cinsellik ve varoluşsal yalnızlık temalarını cesur ve provokatif bir dille ele alır. Sadece bir 'aşk' veya 'cinsellik' filmi değil, insanın en karanlık içsel çatışmalarının, toplumsal maskelerin düştüğü anonim bir alanda nasıl tezahür ettiğine dair sert bir portredir. Tartışmalı sahneleriyle sansüre uğramış ve kült statüsü kazanmış olan Last Tango in Paris, izleyiciyi rahatsız eden, düşündüren ve sinemanın sınırlarını zorlayan bir deneyim sunar. Sinema sanatına ilgi duyan, karakter odaklı derin dramlar arayan her izleyici için kaçırılmaması gereken bir başyapıttır.