Jafar Panahi'nin yönettiği 1995 yapımı The White Balloon (Badkonake Sefid), İran sinemasının minimalist ve insani başyapıtlarından biridir. Film, 7 yaşındaki Razieh'in (Aida Mohammadkhani) Yeni Yıl (Nevruz) arifesinde, bir akvaryumdan altın balık almak için annesinden aldığı banknotu kaybetmesi ve bu parayı bulmak için çıktığı masumiyet dolu arayışı anlatır. Kayıp banknot, bir dükkânın önündeki bir yol ızgarasının altına sıkışmıştır ve Razieh, bu parayı kurtarmak için mahallesindeki çeşitli insanlardan -bir terzi, bir asker, bir Afgan balon satıcısı- yardım ister.

Aida Mohammadkhani'nin kamera karşısındaki doğallığı ve masumiyeti filmi taşır. Onun sabırsızlığı, kararlılığı ve ara sıra düştüğü umutsuzluk anları, seyirciyi derinden etkiler. Panahi'nin yönetmenliği, sıradan bir olayı gerilim ve merak dolu bir maceraya dönüştürürken, Tahran'ın bir mahallesinin günlük hayatını da samimi bir şekilde yansıtır. Sabit ve uzun plan çekimler, seyirciyi Razieh'in dünyasına davet eder.

Film, bir çocuğun gözünden yetişkinler dünyasını, yardımseverliği, sabrı ve küçük bir dramın nasıl büyük bir meseleye dönüşebileceğini anlatır. 'Beyaz balon' metaforu, umudu ve kırılgan güzelliği simgeler. Cannes Film Festivali'nde Camera d'Or ödülü alan bu film, evrensel temaları, yalın anlatımı ve sıcak kalbiyle her yaştan izleyiciye hitap eder. İran sinemasının şiirsel gerçekçi üslubunu merak edenler ve insanı hikayelere ilgi duyanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir klasiktir. Duygu dolu bir yolculuğa çıkmak ve samimi bir mahalle hikayesine tanık olmak isteyen herkese tavsiye edilir.