Gaspar Noé'nin 2021 yapımı filmi Vortex, izleyiciyi yaşlanma, hafıza kaybı ve ölüm gibi varoluşsal temallerin derin sularına götürüyor. Film, bunama (demans) teşhisi konmuş yaşlı bir kadın ile onun hasta ve yorgun kocasının son günlerini, Paris'teki dairelerinde sıkışıp kalmış bir halde, acımasız bir gerçekçilikle ele alıyor. Yönetmen Noé, alışılagelmiş anlatı yapılarını terk ederek, ekranı ikiye bölen cesur bir teknik kullanıyor. Bu teknik, karakterlerin giderek birbirinden uzaklaşan iç dünyalarını ve yalnızlıklarını aynı anda gözler önüne seriyor, izleyiciye çift etkili bir deneyim yaşatıyor.

Françoise Lebrun ve Dario Argento'nun sıra dışı performansları, filmdeki duygusal ağırlığın taşıyıcıları olarak öne çıkıyor. Lebrun, zihinsel gerilemeyi incelikli ve yürek parçalayıcı bir şekilde canlandırırken, korku sinemasının efsanevi ismi Argento ise fiziksel ve duygusal tükenmişliği unutulmaz bir biçimde aktarıyor. Alex Lutz'in oğul rolündeki performansı da aile dinamiklerindeki çaresizliği ve yükü tamamlıyor.

Vortex, geleneksel bir 'hikaye anlatımı' sunmaktan ziyade, izleyiciyi karakterlerle aynı zamanda ve mekanda yaşamaya, onların yavaş çöküşüne tanıklık etmeye davet eden bir yaşam parçası. Görsel olarak minimalist, duygusal olarak ise son derece yoğun olan bu film, seyirciyi rahatsız edici sorularla baş başa bırakıyor. İnsanlık durumunun kırılganlığını, aşkın sınırlarını ve kaçınılmaz sona yaklaşırkenki hüznü derinden hissedebilmek için Vortex mutlaka izlenmesi gereken, unutulmaz bir sinema deneyimi.